Verslag van: Karin Roest 24-11-2005

[Klik hier om terug te gaan naar het overzicht!]

Tour Ecosse 2005 Cor & Pieter

Tour Ecosse 2005 

N 

 ee, het ging ze absoluut niet om winnen. Maar tjonge, het was toch wel leuk om bekroond te worden voor je inspanningen, zeker na de 1e gezamenlijke Tour Ecosse van vorig jaar.

 

 

 

September 2004.

Voor het eerst reed ik zelf niet mee met Cor. Ik liet de gezellige mensen, het Engelse eten en de prachtige weggetjes achter me. Maar ook het links rijden in een “moist” jaargetijde in Engeland bij een gemiddelde hoge snelheid om je tijd maar te halen.

Net iets te risicovol naar mijn mening gezien de vele schades in de afgelopen Tour Ecosse jaren. 
Nee, dit jaar even niet. Cor vindt in Pieter een, voor mij verrassende, enthousiaste partner in rallycrime. 
Een geweldig enthousiast telefoontje na rallydag 1 “Je gelooft het niet maar we staan eerste”, bevestigt mijn vermoeden dat het wel goed zit met die twee. 
Het volgende telefoontje komt sneller dan verwacht, al op zaterdagochtend,……… “met mij, we zijn eraf gegleden, we liggen eruit, we hebben niks en met de auto valt ’t wel mee….”

 September 2005.

 De auto is weer in topconditie. Krap voor de Tulpenrally in mei dit jaar was hij klaar. Pieter en Cor vormen weer een Tour Ecosse team. Cor is wat rustiger in aanloop naar de Tour. 
“We bellen niet, geniet van de rally en ik spreek je dinsdag weer” zeg ik. 
Nee, ik zit niet op weer zo’n telefoontje uit Engeland te wachten.
I
k reken buiten Eric Duffhuis.Vanaf het vertrek in Ijmuiden tot de aankomst in Nederland word ik per mobiele telefoon (lang leve sms) bijna minutieus op de hoogte gehouden van de verrichtingen van equipe Lokker-van Kruijsdijk. Dat het in Engeland een uur vroeger is dan hier is een klein detail (het zij je vergeven Eric).
Zo kwam het voor dat ik de winnaars kon feliciteren met hun zege nog voordat zij zelf het goede nieuws naar buiten hadden kunnen brengen. 
Tot zover mijn beleving.

Hoe hebben de jongens deze Tour Ecosse zelf ervaren? 
“Het is zo’n leuke club mensen en we hebben ’t zo gezellig met z’n allen. Dat is voor mij de belangrijkste reden om mee te doen” zegt Pieter. “Het rallygebied was weer fantastisch, het weer was ons gunstig gezind, alleen bij de start wat regen, verder “sunshine all over”. Ook wat Cor betreft een heerlijke rally. Leuk om eens per jaar alle mensen weer terug te zien. 

Hoe kun je de Tour Ecosse als rally typeren? Is het een rijders- of navigatierally in vergelijking met bv. de Tulpenrally? 
“Ik vind de Tour een echte rijdersrally, het navigeren is best gemakkelijk waardoor het plezierig rijden is. Overigens zaten er wel leuke systemen in, op de tweede dag was het 12 punten rijden in tijdsbestek van 1 uur navigatietechnisch uitdagend. Hoe haal je zoveel mogelijk punten binnen je tijd op? Beetje strategie uitzetten, ja dat daagt me wel uit. Hebben we toch 72 punten bij elkaar gereden. Ook had Bart (den Hartog) de vlaggen wel op goeie plekken neergezet”.(P). Over de tijdsdruk verschillen de heren van mening, volgens Pieter ligt deze hoger bij de Tulp, Cor vindt de Tour hier wat strakker in. “Het rijden in Engeland en Schotland blijft oppassen, maar is wel geweldig!” (C)

 Wat hebben jullie voor rally-ervaring en hoe vertaalt zich dat in jullie combinatie als team? 
Ik rijd sinds 1999 Tour Ecosse en diverse rallys in binnen- en buitenland.
Regelmatig rijd ik ook AMAC-ritten (Amersfoortse Motor en Automobiel Club) met m’n vrouw of Jim, een goede vriend van me. Hier leer je diverse navigatiesystemen, afwisselend stuur of navigeer ik”(C).
“Mijn eerste rally was de Tulpenrally in 2004 samen met Daan Reekers. Toen Tour Ecosse 2004 met Cor en dit jaar weer de Tulp en de Hornelandrally met Daan. Bij die laatste zijn we overigens 14e geworden. Wat leuk is in de combi met Cor is dat we goed beslissingen kunnen nemen omdat hij ook navigatie-ervaring heeft, ik krijg de juiste informatie, alleen hij moet af en toe wel wat harder rijden!”(P)

Pieter, je bent dus een redelijke nieuwkomer in de rallywereld. Hoe krijg je het toch zo snel in je vingers, dat navigeren? 
“Ik ben officier bij het Korps Mariniers geweest, daar heb je een lange adem voor nodig en ontwikkel je vanzelf wel gevoel voor kaartlezen”. 

Nu lijkt het wel of jullie alles feilloos rijden. D’r is toch wel iets misgegaan? 
“Ja, 1 keer bij een kaartwissel had ik de schaalverandering niet door, gingen we van 1:100.000 naar  1: 50.000. Ik denk ’t klopt helemaal niet, die hoogspanningsmast die hoort hier helemaal niet… 
En die andere auto’s maar achter ons aanrijden..”.(P)

Zo te horen is het alleen maar leuk geweest. Nog iets toe te voegen? 
“De laastste dag, als gebruikelijk in omgekeerd startvolgorde weg dus nr. 58 als eerste, komen wij (startnr. 30) als eerste (!) aan bij de lunch. Waar zijn die andere 28 auto’s gebleven. We beginnen te twijfelen, wat hebben we overgeslagen? Dan sta je toch wel even gek te kijken! Oh ja en ik heb een vlag verkocht aan een lieve vrouw in een groene Healey voor een biertje! En maar klagen dat het allemaal zo moeilijk was, nou daar staat een vlag, haal ‘m maar op en als ’t klopt kost ’t je een biertje! Sportief, het biertje smaakte me heerlijk.”(P)
“En dat ene stempeltje dan? Dag 2, vlak voor de theepauze. Pieter had al door dat bij dat driehoekje een stempel moest staan. Erachter blijven, deze geven we niet weg. Iedereen naar links en wij die stempel oppakken. Prachtig!”(C)

Pieter bouwt inmiddels aan een Alfa Giulia Sprint GT uit ’64, als het aan Cor ligt wordt er nog plaats ingeruimd in de garage voor een aluminium Austin-Healey 100-4 en worden er nog veel rallys gereden.
In deze combinatie zit er wel een top 20 plaats in bij de Tulp (echt,  Pieter is ervan overtuigd, maar dan moet hij ondergetekende wel als equipelid elimineren….), maar het allermooiste is toch wel een team vormen met je zoon of dochter in je Alfa of je Healey!

het ultieme “Tour Ecosse gevoel”

Karin Roest, oktober 2005.