Verslag van: De trotse winnaars 26-11-2004

[Klik hier om terug te gaan naar het overzicht!]

TOUR ECOSSE 2004

Na een wisselvallige zomer was er de Tour Ecosse VII, een weekje later dan gebruikelijk, maar misschien mede daardoor met veel nieuwe deelnemers en het ontbreken van een aantal oude bekenden. Een tour met nieuwe elementen, een terugblik :

OVERTOCHT
Een nachtje boot zorgt er voor dat we met gelijke achterstand aan de rally beginnen. Veel drank en weinig nachtrust was de basis die hiervoor zorgdroeg, ondanks dit was toch iedereen (net) op tijd op plaats van de start.

DEELNEMERS
Een breed deelnemersveld met oude bekenden, maar ook veel nieuwe teams. Er waren zelfs teams die alle 7 tour’s van de partij waren. “Vaders en zonen”, vriend(inn)en, (echt)paren en gelegenheidsteams. In totaal 56 kleurrijke automobielen met dus 112 berijders.

AUTO’S
Werd het hoofdzakelijk Engelse veld in het verleden geteisterd door een enkele Alfa, dit keer telden we 2 Porsches, een Volvo, een Alfa en 3 moderne auto’s, waarvan we de merken niet nader zullen noemen, omdat de berijders hun geliefde Healey of kort daarvoor in de kreukels hadden gereden of gewoon de boot niet gehaald hadden. Kortom een zeer gevarieerd geheel. Overigens bleek een moderne digitale dagteller geen voorsprong op onze oerdegelijke tripmasters.

WEER
Het regende in IJmuiden, niet hard, maar regen is regen ! Dat was van korte duur, want de (hernieuwde) kennismaking kon zoals gebruikelijk onder het genot van bier plaats vinden op het achterdek.
De start op vrijdagmorgen vond plaats onder zonnige omstandigheden en pas later in de middag veranderde dit in bewolking, maar de temperatuur bleef goed. Ook tijdens de borrel voor ons prachtige thuis, Otterbun Hall, voor deze 3 dagen konden we buiten staan.
De tweede dag begon met de bekende laaghangende mist en miezerige regen. Voorzichtigheid geboden dus op de daardoor gladde wegen. Toen de dag eenmaal goed van start was werd het weer ook beter, waardoor we buiten konden lunchen en later ook borrelen.
De laatste dag leek wel zomer, waardoor we ook weer borrelend op het achterdek vertrokken naar IJmuiden.

ROUTE
Prachtig, het was wederom gelukt een afwisselende Schotland route uit te zetten. De kunst was dat de grote steden en snelwegen werden vermeden, waardoor de verkeersergernis tot een minimum beperkt bleef en het toch af en toe op een soort vakantie begon te lijken. Te vroeg gesproken; helemaal geen vakantie; werken was het ! Behalve bol-pijl en ingetekende lijn wist de organisatie ons te verrassen met nieuwe systemen, waaronder het punten rijden, waarbij je pas tijdens de route de te rijden punten kreeg aangereikt. Dat zorgde voor de nodige verwarring en onduidelijkheid. Het klassement werd op de laatste dag ook nog even goed geshuffeld. Niet in de laatste plaats was de laatste Regelmatigheidsetappe daar debet aan. Na een duidelijk zichtbare controle stond een paar kilometer verder de tweede tijdmeting en daar hadden maar een paar equipes rekening mee gehouden. Volgens de gast-controleurs hebben zij zelden zoveel verwensingen gehoord uit de te snel rijdende open Healeys ! Nieuw was ook het “telefooncelrijden”, niets anders dan de exacte afstand bepalen tussen 2 doelen (in dit geval telefooncellen), maar in de hectiek regelmatig vergeten. Overigens gebiedt het de eerlijkheid te zeggen dat ik geen idee heb waar we allemaal hebben gereden.
Complimenten aan de uitzetters !


SCHADE
Helaas, ieder jaar weer valt enige schade te betreuren, maar gelukkig bleef het wederom beperkt tot materiele en motorische schade. Tot diep in de nacht werd doorgewerkt om de teams weer op de weg te krijgen en uiteindelijk kwam vrijwel iedereen rijdend bij de boot aan. Uitzondering was startnummer 1 (het was overigens niet de eerste keer dat nr. 1 van voorgaand jaar op de eerste dag de auto verkeerd parkeerde) die in de bocht een tegenligger tegenkwam en daarna niet meer aan rijden toe is gekomen. De ware toedracht zijn we niet te weten gekomen omdat de equipe onverrichterzake naar huis is vertrokken. De equipe die de tweede dag het klassement aanvoerde parkeerde op deze dag de auto zijwaarts tegen een boom. Wie durft nog te zeggen dat het klassement niet van belang is ?. Hiermee hebben we dan gelijk de gastcontroleurs verklaard. Bedankt jongens !

CULINAIR
Eten in Schotland en Engeland blijft een dubieuze zaak, terwijl London een overdosis heeft aan kooktalent en waanzinnige restaurants. Het zou wat ons betreft de enige reden zijn om geen rallye in Schotland te willen rijden. In dit geval mogen we als uitzondering noemen de pannenkoeken bij de start, de echt krokante frites in Otterburn Hall en de lunch bij de finish ! Verder zullen we het allemaal maar snel vergeten, vooral de gegrilde/verbrande hamburgers.

Op deze foto is de kok/eigenaar van Waterloo Arms druk bezig de hamburgers stevig zwart te bakken.

Het Engelse bier heeft wederom ruim gevloeid.

TALENT
Het talent kwam dit jaar uit onverwachte hoek. Twee jonge gasten lieten ons voelen dat jaren ervaring niet noodzakelijk is voor succes. Valentijn de Jong hielp zijn vader naar de 5e plaats in het klassement, met nota bene de minste strafpunten op de RE’s. Marvin van Hout hielp de Vaandragers uit de brand door de eerste dag te navigeren, vooruitlopend op de komst van de andere helft van de equipe. Ook hij deed dit zeer verdienstelijk, getuige de 16e plaats na de eerste dag.

DE SCHOT
De Schotten hebben het dit jaar niet zo leuk gevonden als wij, jammer, maar misschien wel een beetje onze eigen schuld. Als het ten minste waar is dat diverse equipes de deurmatten van de stoep hebben geveegd in kleine woon-gemeenschappen. Gevolg was dat de goed geinformeerde politie op meerdere plaatsen van zich liet horen. Hopelijk heeft het geen gevolgen voor toekomstige rallyes.

DANK
Heel veel dank wederom aan iedereen die zich geheel belangenloos heeft ingezet om ons 3 fantastische dagen te bezorgen !!!

DE BEKER
De discussie over het wel of niet aanschaffen van een prijzenkast was al lang geen onderwerp meer in ons huishouden. De glaasjes van de Rensportschool mochten van Huub toch al niet in een prijzenkast en de enkele medailles en bekertjes uit het verleden liggen ondergestoft in een vergeten hoekje. Maar nu wij over de oerlelijke maar felbegeerde Tour Ecosse beker beschikken gaan wij dit weer heroverwegen. Voorlopig wordt die nog wekelijks gepoetst evenals onze winnende auto …………….. de rode Alfa Romeo Giulietta sprint!

Maarten Bos en Helma Wortelboer, ook wel de Wortelbosjes!